قاسم جعفری پس از ساخت سریال های مردم پسند و پس از فیلم های بازنده و گرگ و میش این بار به سراغ فیلمی اپیزودیک رفته و سعی کرده که با استفاده از تنی چند از ستاره های سینما (واقعا ستاره؟؟؟) فیلمی در باب عشق و روز "ولنتاین" یا "اسپندگان" بسازد.اگر بخواهیم در مورد موفقیت این فیلم صحبت کنیم،با توجه به رقم فروش آن تا امروز ظاهرا از این نظر موفق بوده است.اما آیا قاسم جعفری وقتی این فیلم را می ساخته،به اصول اولیه و ابتدایی فیلمسازی و کلا به چیزی به نام "سینما" فکر می کرده؟شاید تنها نکته قابل تامل،فیلم برداری فوق العاده استاد زرین دست در سکانس قطارباشد.در مورد بازی ها هیچ چیز نمی توان گفت.محمدرضا گلزار همان محمدرضا گلزار همیشگی است.بدون کوچکترین نو آوری و خلاقیت. و واقعا هر چه می گذرد بیشتر از پیش متوجه می شویم که تنها حمید نعمت الله بود که به خوبی از ناتوانی گلزار در "فن بیان" آگاه بود و در بوتیک طوری از او بازی گرفت که هر گاه به واژه هایی چون "گلزار" و "فیلم خوب" فکر می کنیم،تنها بوتیک به خاطرمان می آید.بازی حامد  بهداد،حمید گودرزی،الناز شاکردوست و ... هیچ نیازی به نقد و بررسی ندارد و در این میان تنها یک افسوس وجود دارد برای افول و تنزل روز افزون ستاره سوخته سینمای ایران،ابوالفضل پورعرب.ساختار فیلم و فیلمنامه عاری از اشکال نیست و فیلمی که قرار است سراسر ستایش "عشق" باشد،در این راه فقط بسنده می کند و به صحبت های یک پیرمرد شوخ و مشنگ (احمد پورمخبر) در مورد روز "اسپندگان". مین...